Drie dingen die ik mijn jongere zelf zou meegeven vlak voor een groot EPD-traject. Niet uit een boekje, maar gewoon hard geleerd in de praktijk.

Na tientallen HiX-implementatie en -migratie trajecten zie ik een aantal valkuilen steeds terugkomen. Dit zijn er drie waar ik zelf telkens op teruggrijp:

𝟏. 𝐒𝐭𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐫𝐝𝐢𝐬𝐞𝐞𝐫 𝐞𝐞𝐫𝐝𝐞𝐫 𝐝𝐚𝐧 𝐣𝐞 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤 𝐝𝐮𝐫𝐟𝐭.

Elke uitzondering die je “voor deze ene vakgroep” meeneemt, komt later weer terug. Bij een update, een koppeling of een volgende livegang.

Maatwerk voelt op dat moment vaak als goede service. In de praktijk is het regelmatig vooral uitgestelde pijn. De belangrijkste vraag is daarom niet: "Kan het?", maar: "Willen we dit over drie jaar nog steeds beheren?".

𝟐. 𝐃𝐞 𝐰𝐞𝐫𝐤𝐯𝐥𝐨𝐞𝐫 𝐭𝐞𝐬𝐭 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐨𝐦 𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐢𝐧𝐤𝐣𝐞 𝐭𝐞 𝐳𝐞𝐭𝐭𝐞𝐧, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐨𝐦 𝐯𝐞𝐫𝐭𝐫𝐨𝐮𝐰𝐞𝐧 𝐭𝐞 𝐤𝐫𝐢𝐣𝐠𝐞𝐧.

Testen wordt al snel een formeel onderdeel van de planning. Scenario uitgevoerd, resultaat akkoord, vinkje gezet.

Maar daar gaat het uiteindelijk niet om. Artsen en verpleegkundigen moeten op de dag van livegang vertrouwen hebben in het systeem en in hun eigen handelen. Dat vertrouwen bouw je niet op in de laatste weken.

Betrek de werkvloer daarom vroeg en neem twijfels serieus. Juist daar zitten vaak de risico’s die je zelf nog niet hebt gezien.

𝟑. 𝐏𝐥𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐩𝐞𝐫𝐢𝐨𝐝𝐞 𝐧á 𝐥𝐢𝐯𝐞𝐠𝐚𝐧𝐠 𝐧𝐞𝐭 𝐳𝐨 𝐳𝐨𝐫𝐠𝐯𝐮𝐥𝐝𝐢𝐠 𝐚𝐥𝐬 𝐝𝐞 𝐥𝐢𝐯𝐞𝐠𝐚𝐧𝐠 𝐳𝐞𝐥𝐟.

Op de dag van livegang staat meestal iedereen paraat. Er zijn 'war rooms', extra ondersteuning en korte lijnen.

De echte test begint vaak pas daarna. Als de adrenaline weg is, de bezetting weer normaliseert en de eerste structurele problemen zichtbaar worden.

Wie pakt die problemen op? Wie bepaalt de prioriteit? Wie neemt een besluit als het schuurt tussen zorg, beheer en techniek?

Dat moet vooraf duidelijk zijn, en niet pas als het misgaat.

Een EPD-traject is zelden alleen een technische aangelegenheid. Het is vooral een verandering in mensen, processen en verantwoordelijkheden, met techniek als belangrijke component. Juist deze volgorde maakt het verschil.

Dit raakt aan het thema EPD/ECD-beheer dat werkt.