Veel projecten beginnen niet met een duidelijke opdracht, maar met een wens.

Een paar dingen die ik vaak terugzie:

• We moeten iets met capaciteitsmanagement.
• De gegevensuitwisseling moet beter.
• Kunnen we AI niet slimmer inetten?

Dit zijn begrijpelijke onderwerpen, maar nog geen projectopdrachten. Een goede projectopdracht maakt duidelijk welk probleem wordt opgelost, voor wie dat probleem bestaat en welk resultaat aan het einde verwacht wordt. Ook moet helder zijn wat 𝐧𝐢𝐞𝐭 binnen de opdracht valt.

Dat laatste wordt vaak vergeten, en daar begint de groeiende scope.

Als doel, mandaat en besluitvorming niet duidelijk zijn, gaat een projectteam zelf de ontbrekende keuzes invullen. Dat lijkt daadkrachtig, maar zorgt later bijna altijd voor discussie. Want wie bepaalt uiteindelijk wat goed genoeg is? Wie mag prioriteiten stellen en wie accepteert het resultaat?

In een project zonder heldere opdracht kan nog steeds veel werk verzet worden. Alleen weet je pas laat of het ook het juiste werk was.

Een goede projectstart begint daarom niet met een planning. Die begint met vertragen, doorvragen en samen scherp krijgen welk probleem daadwerkelijk opgelost moet worden.

Dit raakt aan het thema Interim en regie.